تو کویر بهتر می شه ردپای بهار رو دید و حس کرد.اینجا وقتی که بهار با عشوه روی زمین می خرامد،جای پاش لبهای زمین باز می شه و گل لبخندش جوانه می زنه.

سده رو که می سوزونن انگار آتیش شیدایی به جون زمین می ندازن، زمین از رخوت بی هم دلی در میاد،چشم باز می کنه و بی مهابا به دنبال یار می گرده.اما خبری نیست!کسی نیست!فقط یه آسمون می بینه که با ابهت و جبروت نگاهش می کنه.

نمی دونوم دلوم دیوونه کیست

کجا می گردد و در خونه کیست

نمی دونوم دل سرگشته مو

اسیر نرگس مستونه کیست

همه دنیا رو می گرده،شوریده به دور خودش می چرخه و در پی دلدار دور عالم.به نگاه های بهرام محبتی نثار نمی کنه و حتی از کنار کیوان هم گذر.به گرد خورشید سماع می کنه،گاهی اونقدر می دوه که از خشکی ترک می خوره.......

آب در کوزه و ما گرد جهان می گردیم

آسمان همه اینها رو می بینه و تو دلش قند آب می شه.به عشقش می نازه و خوشحاله از این همه خواستن اما انگار ذوق هجران شیرین تر از شهد وصاله تا اونجا که دیگه دل خودش پر می شه،پر می شه و می گیره.بعض می کنه وتهش دل و رسوایی ......

وقتی که طاقت از کف می ده بوسه هاشو بر گونه های خشک زمین می نشونه.اول مغرورانه تک و توکی می فرسته.

زمین ناامیدانه چشم باز می کنه و با آخرین نا نگاهی می ندازه به امید اینکه شاید این خنکی از طرف محبوبش باشه و ....

هست.

چشم زمین بازتر می شه و آسمان و می بینه.مات و مبهوط جلال بی حدش می شه.

آسمان نگاه داغ زمین رو می گیره و در عوض غرق بوسه اش می کنه.

زمین هم به عشوه خودش رو در آغوش نگاه خیس آسمان می ندازه تا مهر رو به اعماق وجودش برسونه.

امشب شب شوریدگی آسمان و زمین است.وصال دو دلداده حاصل می شه و ساز ناودون کوک.تا صبح به افتخارشون می زنه و دل بی دل آدما می رقصه.عاقبت اسمان اونقدر می باره که روی زمین هم آب مهرشون و پر می کنه.اونوقت صبح که خورشید در میاد آسمان به زمین که نگاه می کنه،خودشو می بینه!آسمان و زمین یکی می شن و خوشه خوشه گندم و سنبل و دانه دانه ارزن واقاقی می شه حاصل عشقشون.

گلهای بیدمشک می شن نقل مجلسشون و به سر و روی آدما می ریزن.تو دیار من این عطر بهشتیه،جمع می شه و باش چای طمع دار.تا هروقت دیگه از سال به یاد بود این شور ازلی جانی تازه کنه.

امانتی زمین و آسمان در کنار چای خشک در ظرف مسی دست ساز